Κάποτε το Ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα αποτέλεσμα.
Ήταν το κυριακάτικο αντάμωμα του χωριού.
Ήταν το παιδί που περίμενε να μεγαλώσει για να φορέσει τη φανέλα της πρώτης ομάδας.
Ήταν ο πατέρας στην εξέδρα,ο παππούς δίπλα του,οι φίλοι,το καφενείο μετά το παιχνίδι.
Ήταν η χαρά του να ανήκεις κάπου.
Πού βρίσκεται σήμερα αυτό το ποδόσφαιρο;
Σε αρκετές περιοχές της επαρχίας, βλέπουμε ομάδες να προσπαθούν να κερδίσουν πάση θυσία τον γείτονα.
Να αποδείξουν ποιο χωριό είναι καλύτερο από το άλλο,να δημιουργήσουν μια ομάδα που θα επιβληθεί στον άλλον πάση θυσία.
Και κάπου εκεί χάθηκε η ουσία.
Χωριά που ξοδεύουν σημαντικά ποσά για μεταγραφές ποδοσφαιριστών από άλλες περιοχές,αλλά δυσκολεύονται να επενδύσουν στα δικά τους παιδιά.
Ποδοσφαιριστές που έρχονται για έναν χρόνο, παίρνουν τα χρήματά τους και φεύγουν.
Και την ίδια στιγμή,ένα παιδί του χωριού περιμένει μήπως κάποιος του δώσει μια πραγματική ευκαιρία.
Δεν είναι κακό να φέρεις έναν έμπειρο ποδοσφαιριστή.
Κακό είναι να τον φέρεις και να κλείσεις την πόρτα στον 16χρονο,στον 17χρονο ή στον 18χρονο που περιμένει να αποδείξει ότι μπορεί.
Και ακόμα χειρότερα;
Να υπάρχουν χρήματα για μεταγραφές,αλλά όχι για τα αυτονόητα.
Για την ασφάλεια,για τον εξοπλισμό,για την οργάνωση και την εκπαίδευση των παιδιών.
Εκεί πρέπει να αναρωτηθούμε όλοι μας τι ακριβώς θέλουμε να δημιουργήσουμε.
Γιατί το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο δεν μπορεί να είναι ένας φθηνός καθρέφτης του επαγγελματικού ποδοσφαίρου.
Δεν γίνεται να μιλάμε για ανάπτυξη και την ίδια στιγμή να μετράμε μόνο το αποτέλεσμα.
Δεν γίνεται να ζητάμε από τα παιδιά να αγαπήσουν το ποδόσφαιρο και όταν έρθει η ώρα να παίξουν, να τους λέμε ότι δεν είναι ακόμα έτοιμα.
Πότε θα είναι έτοιμα,αν δεν τους δώσουμε ποτέ την ευκαιρία;
Και εδώ υπάρχει ευθύνη όλων.
Των διοικήσεων,των προπονητών,των ενώσεων.
Και φυσικά των ίδιων των ανθρώπων του ποδοσφαίρου.
Γιατί δεν είναι μόνο οι ομάδες.
Υπάρχουν και ενώσεις που πρέπει κάποια στιγμή να αναρωτηθούν αν οι κανονισμοί και οι προτεραιότητές τους υπηρετούν πραγματικά το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο.
Όταν σε μια κατηγορία επιτρέπεται να αγωνίζεται ελάχιστος αριθμός μικρών ποδοσφαιριστών και σε άλλη κανένας,τι μήνυμα στέλνουμε.
Όταν σε μια Β’ Ερασιτεχνική κατηγορία,όπου πολλές ομάδες παλεύουν να συμπληρώσουν αποστολή,η συζήτηση περιστρέφεται περισσότερο γύρω από τις κίτρινες κάρτες και λιγότερο γύρω από το πώς θα κρατήσουμε τα παιδιά κοντά στο ποδόσφαιρο,μήπως έχουμε χάσει λίγο τον προσανατολισμό μας;
Φυσικά υπάρχουν εξαιρέσεις.
Υπάρχουν άνθρωποι που παλεύουν καθημερινά.
Διοικήσεις που βάζουν το χέρι στην τσέπη όχι μόνο για μεταγραφές,αλλά για να δημιουργήσουν καλύτερες συνθήκες.
Προπονητές που επιμένουν να βάζουν νέα παιδιά.
Ομάδες που καταλαβαίνουν ότι η επιτυχία δεν μετριέται μόνο στα αποτελέσματα.
Και αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν σεβασμό.
Όμως δεν αρκούν οι εξαιρέσεις.
Γιατί κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσουμε τι θέλουμε να είναι το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο.
Θέλουμε ένα πρωτάθλημα γεμάτο μισθοφόρους, όπου ο ένας προσπαθεί να νικήσει τον άλλον για την υστεροφημία του.
Ή θέλουμε ένα ποδόσφαιρο που θα δημιουργεί ανθρώπους,θα αναδεικνύει παιδιά και θα κρατά ζωντανά τα χωριά μας,κρατώντας τον πολιτισμό και τις παραδώσεις μας.
Γιατί υπάρχει και κάτι ακόμα που ίσως έχουμε ξεχάσει.
Το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο αυτό που κερδίζεις σήμερα.
Είναι και αυτό που αφήνεις πίσω σου αύριο.
Μπορεί να πάρεις ένα πρωτάθλημα.
Μπορεί να κερδίσεις τον μεγάλο αντίπαλο του χωριού.
Μπορεί να πανηγυρίσεις μια άνοδο.
Όλα αυτά έχουν αξία.
Αλλά μεγαλύτερη αξία έχει να φύγει ένα παιδί από το γήπεδο και να πει:
Κάποτε έπαιξα εδώ,με εμπιστεύτηκαν,με βοήθησαν να γίνω καλύτερος.
Αυτό είναι κληρονομιά.
Και ίσως τελικά εκεί βρίσκεται ο χαμένος ρομαντισμός.
Στην προσπάθειά μας να επιβληθούμε στον απέναντι,ξεχάσαμε γιατί αγαπήσαμε το ποδόσφαιρο.
Ξεχάσαμε ότι το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο δημιουργήθηκε για τις κοινωνίες,όχι για να τις χωρίζει.
Ξεχάσαμε ότι ο πιτσιρικάς που σήμερα κάθεται στην εξέδρα μπορεί αύριο να γίνει ο αρχηγός της ομάδας.
Και κυρίως ξεχάσαμε ότι το αποτέλεσμα της Κυριακής διαρκεί μία μέρα,το αποτύπωμα που αφήνεις σε ένα παιδί μπορεί να κρατήσει μια ζωή.
Ίσως λοιπόν ήρθε η ώρα να κοιταχτούμε λίγο στον καθρέφτη.
Όχι για να βρούμε ποιος φταίει περισσότερο.
Αλλά για να αποφασίσουμε πού θέλουμε να πάει το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο.
Coach Ernald Ιωάννης Χόντιας The Motivation Hub
