Δημήτρης Μάστορας: Δεν συνηθίζω να παρεμβαίνω δημόσια σε θέματα που αφορούν αθλητικούς συλλόγους. Όμως, όταν μιλάμε για τον Φ.Σ. Κοζάνη, μια ιστορική ομάδα που αποτελεί κομμάτι της αθλητικής ταυτότητας της πόλης μας, δεν μπορώ να μείνω σιωπηλός.
Στις 28 Ιουλίου συζήτησα με τον Δήμαρχο Κοζάνης, Γιάννη Κοκκαλιάρη, τον έντονο προβληματισμό που υπήρχε για την πορεία της ομάδας.
Ο Δήμαρχος επικοινώνησε άμεσα με τον πρόεδρο της Κοζάνης και δύο ημέρες αργότερα πραγματοποιήθηκε συνάντηση.
Εκεί ακούσαμε το πλάνο της διοίκησης.
Μας ειπώθηκε ότι όλα προχωρούν κανονικά. Όταν ρωτήσαμε ξεκάθαρα αν η ομάδα θα είναι έτοιμη για το νέο πρωτάθλημα, η απάντηση ήταν χαρακτηριστική:
«1000% θα είναι έτοιμη».
Μας ειπώθηκε επίσης ότι εκείνη την περίοδο υπήρχαν συζητήσεις με περίπου 40 ποδοσφαιριστές.
Σήμερα, όμως, η εικόνα είναι τελείως διαφορετική.
25 Σεπτεμβρίου. ΔΑΚ Κοζάνης. Πρώτη προπόνηση. Επτά ποδοσφαιριστές. Χωρίς προπονητή. Χωρίς τεχνικό επιτελείο.
Αυτή δεν είναι η εικόνα που μας παρουσιάστηκε τον Ιούλιο.
Και αυτό, ως Αντιδήμαρχος Αθλητισμού, αλλά κυρίως ως άνθρωπος που αγαπά τον αθλητισμό και την πόλη μου, με απογοητεύει βαθιά.
Ο Δήμος Κοζάνης έχει αποδείξει ότι θέλει να στηρίζει τον αθλητισμό και τους συλλόγους της πόλης. Όμως ο Δήμος δεν μπορεί να διοικήσει μια ποδοσφαιρική ομάδα ούτε μπορεί να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις μιας διοίκησης.
Οι υποσχέσεις έγιναν.
Το πλάνο παρουσιάστηκε.
Ο χρόνος πέρασε.
Και δυστυχώς, οι πράξεις δεν ακολούθησαν.
Η Κοζάνη δεν έχει ανάγκη από άλλες διαβεβαιώσεις. Έχει ανάγκη από λύσεις.
Γι’ αυτό, εάν η σημερινή διοίκηση δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις και στις δεσμεύσεις που η ίδια ανέλαβε, θεωρώ ότι πρέπει να κάνει το αυτονόητο:
Να αφήσει τον δρόμο ανοιχτό σε ανθρώπους της περιοχής που θέλουν, μπορούν και είναι έτοιμοι να αναλάβουν την ευθύνη της ομάδας.
Δεν το λέω για να δημιουργήσω αντιπαράθεση.
Το λέω γιατί η Κοζάνη δεν είναι προσωπική υπόθεση κανενός.
Η Κοζάνη είναι η ομάδα της πόλης. Είναι η ιστορία της. Είναι οι φίλαθλοί της. Είναι τα παιδιά που φοράνε τη φανέλα της και ονειρεύονται να αγωνιστούν κάποτε με αυτήν.
Και σε αυτά τα παιδιά έχουμε υποχρέωση να δώσουμε ένα καλύτερο αύριο.
Από εδώ και πέρα χρειάζονται καθαρές κουβέντες, σοβαρότητα, οργάνωση και πράξεις.
Η πόλη μας έχει ανθρώπους που αγαπούν το ποδόσφαιρο και μπορούν να προσφέρουν.
Ας τους δοθεί η δυνατότητα. Γιατί η Κοζάνη πρέπει να προχωρήσει μπροστά. Και αυτή τη φορά, όχι με υποσχέσεις.
Με πράξεις.
Υ.Γ Η φωτό είναι τραβηγμένη από το σπίτι της θείας μου όταν πήγαινα να δω την ομαδάρα που είχε τότε η Κοζάνη 4 Νοεμβρίου 1998 με αντίπαλο αν δεν κάνω λάθος τον Ολυμπιακό Βόλου.
