Ο αθλητισμός, από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα, δεν ήταν ποτέ απλώς ένα παιχνίδι. Στην αρχαία Ελλάδα δεν αγωνίζονταν μόνο για τη νίκη, αλλά για το ευ αγωνίζεσθαι, την τιμή, την αυτοβελτίωση και τη συλλογικότητα. Δεν είναι τυχαίο το ρητό «αἰὲν ἀριστεύειν» – να προσπαθείς πάντα να γίνεσαι καλύτερος, όχι να συντρίβεις τον άλλον. Ο αθλητισμός γεννήθηκε για να ενώνει, να παιδαγωγεί, να λειτουργεί ως καθρέφτης της κοινωνίας.
Κι αν αυτός είναι ο καθρέφτης, τότε σήμερα το είδωλο που βλέπουμε δεν μας τιμά.
Χθες, σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου γυναικών, είδαμε περίπου 50 κουκουλοφόρους να κάνουν ντου σε γήπεδο, όπως ανακοίνωσε και η ομάδα. Όχι σε ντέρμπι ανδρών με ιστορικές αντιπαλότητες. Όχι σε παιχνίδι τίτλου. Σε ένα ματς γυναικών. Σε έναν χώρο που, θεωρητικά, θα έπρεπε να είναι το πιο «καθαρό» κομμάτι του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Μιλάμε για την ΑΕΚ, μια ομάδα που πέρυσι πανηγύρισε το πρώτο της νταμπλ στην OPAP Arena, έσπασε ρεκόρ προσέλευσης και έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι το ποδόσφαιρο γυναικών στην Ελλάδα έχει τα φόντα να προχωρήσει μπροστά. Απέναντί της, η ομάδα του Οδυσσέα Μοσχάτου, που φέτος ανέβηκε στη μεγάλη κατηγορία. Όμως όλα αυτά πέρασαν σε δεύτερη μοίρα.
Μικρής σημασίας αποδείχθηκε το ματς. Μικρής σημασίας το ντεμπούτο του Θεοδωρίδη στον πάγκο της Ένωσης. Μικρής σημασίας ακόμα και η βαθμολογική κούρσα που χάθηκε, η διαφορά από τον ΠΑΟΚ, το ποδοσφαιρικό κομμάτι γενικότερα. Αφού, όταν κινδυνεύει η σωματική ακεραιότητα ανθρώπων, όλα αυτά είναι δευτερεύοντα.
Και κάπου εδώ γεννιέται ένα βασικό ερώτημα: τι ακριβώς υπερασπίζονται όλοι αυτοί; Άραγε γνώριζαν καμία από τις παίκτριες των ομάδων;
Γιατί, αν μιλάμε για ποδόσφαιρο, τότε το ποδόσφαιρο γυναικών, δεν διαφέρει σε τίποτα από το ποδόσφαιρο ανδρών. Ο διαχωρισμός υπάρχει μόνο επειδή τον έχουμε μάθει έτσι. Όχι επειδή είναι ουσιαστικός. Αλλά ας πούμε – έστω για χάρη της συζήτησης – ότι δεχόμαστε αυτόν τον διαχωρισμό. Ότι είναι «άλλο» προϊόν. Ακόμα κι έτσι, το ποδόσφαιρο γυναικών έχει αποδείξει πως είναι πιο υγιές. Οι εικόνες από όλη την Ευρώπη είναι οικογένειες με παιδιά, κορίτσια και αγόρια στις κερκίδες, άνθρωποι που πηγαίνουν στο γήπεδο χωρίς φόβο.
Δεν είναι τραγικό να καταφέρνουμε να μολύνουμε ακόμα κι αυτό;
Αν δεν μπορούμε να προστατεύσουμε έναν αγώνα γυναικών, έναν χώρο που χτίζεται από το μηδέν, τότε ποιο είναι το μέλλον; Ποια αξία υπερασπιζόμαστε; Ποια ομάδα, ποια ιδέα, ποιο «πιστεύω» δικαιολογεί τον φόβο, τη βία;
Ίσως τελικά το πρόβλημα να μην είναι το ποδόσφαιρο. Ίσως να είναι ο τρόπος που έχουμε μάθει να το βλέπουμε. Και μέχρι να το αλλάξουμε αυτό, θα συνεχίσουμε να γινόμαστε μάρτυρες τέτοιων περιστατικών.
Όπως ανέφερε και η αρχηγός της ΑΕΚ, Μαρία Καπνίση, μετά το ματς, το μπαλάκι πέφτει στην πολιτεία… Ίδωμεν.
Υ.Γ. Σήμερα συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια από τη δολοφονία του 19χρονου Άλκη Καμπανού, ο οποίος έχασε τη ζωή του έπειτα από τη βίαιη επίθεση στην περιοχή της Χαριλάου, στη Θεσσαλονίκη. Ας πούμε, έστω και μία φορά, «ποτέ ξανά» και ας το εννοήσουμε. Γιατί όσο συνεχίζουμε να ανεχόμαστε τη βία στο όνομα της ομάδας, θα συνεχίζουμε να μετράμε θύματα. Και τότε δεν θα φταίει το ποδόσφαιρο, αλλά εμείς
