Θλίψη σκόρπισε στο πανελλήνιο ποδοσφαιρικό στερέωμα, η είδηση του θανάτου του Βασίλη Δανιήλ σε ηλικία 88 ετών. Ο σπουδαίος Καβαλιώτης τεχνικός έφυγε από τη ζωή και η κηδεία του τελείται στις 16:00 της Τετάρτης 4 Μαρτίου, στην εκκλησία των Αγίων Θεοδώρων στα Κοιμητήρια της Καβάλας.
Ο Βασίλης Δανιήλ γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου 1938 στην Καβάλα. Η ποδοσφαιρική του διαδρομή ξεκίνησε από τον Ηρακλή Καβάλας, τη φανέλα του οποίου φόρεσε έως το 1964.
Ένας σοβαρός τραυματισμός ανέκοψε άδοξα την καριέρα του ως ποδοσφαιριστή, αλλά του άνοιξε τον δρόμο για τους πάγκους, όπου έμελλε να γράψει χρυσές σελίδες ιστορίας.
Η ισχυρή σχέση του με τη γενέτειρά του επιβεβαιώθηκε το 1979. Στην αυγή του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, ανέλαβε τον Α.Ο. Καβάλα, οδηγώντας την ομάδα της πόλης του στην κορυφαία κατηγορία με απόλυτη επιτυχία μέχρι και τον Δεκέμβριο του 1981. Η παρουσία του εκεί αποτέλεσε το εφαλτήριο για μια τεράστια εθνική πορεία.
Ο Παναθηναϊκός, οι τίτλοι και η Εθνική Ελλάδος
Το όνομά του συνδέθηκε απόλυτα με τον Παναθηναϊκό, τον οποίο καθοδήγησε σε τρεις διαφορετικές περιόδους (1986-1988, 1990-1992, 1997-1999). Με το «Τριφύλλι» κατέκτησε το Πρωτάθλημα το 1991 και το Κύπελλο την ίδια χρονιά, ενώ πιστώθηκε σπουδαίες ευρωπαϊκές επιτυχίες, όπως η εντυπωσιακή πορεία στο Κύπελλο UEFA τη σεζόν 1987-88 με ιστορικές προκρίσεις επί της Γιουβέντους και της Οσέρ.
Η αναγνώριση της βαθιάς τακτικής του γνώσης τον έφερε στο τιμόνι της Εθνικής Ελλάδος τον Μάρτιο του 1999, όπου αντικατέστησε τον Άνχελ Ιορντανέσκου, παραμένοντας έως το 2001. Στην μακρόχρονη καριέρα του, ο Δανιήλ κόσμησε επίσης τους πάγκους ιστορικών ομάδων της περιφέρειας, όπως η Ξάνθη, η ΑΕΛ, ο Απόλλων Καλαμαριάς, ο Ολυμπιακός Βόλου και ο Πανηλειακός.
«100 χρόνια μπροστά»
Ο Βασίλης Δανιήλ ξεχώριζε για την εργατικότητά του, το αυστηρό του ήθος και την αδιαπραγμάτευτη πειθαρχία που απαιτούσε από τους παίκτες του.
Η ιστορική του φράση πως βρισκόταν «100 χρόνια μπροστά» – η οποία ειπώθηκε ανεπίσημα το 1987 στο ΟΑΚΑ και στη συνέχεια παρερμηνεύτηκε ευρέως από τον Τύπο – αποτύπωνε την αγωνία του για τον τακτικό εκσυγχρονισμό του ελληνικού ποδοσφαίρου, επιβεβαιώνοντας τη διορατικότητά του σε μια δύσκολη εποχή.
Το ελληνικό ποδόσφαιρο αποχαιρετά σήμερα έναν πραγματικό «δάσκαλο» του αθλήματος.
